Are Presidential Elections Putting Mongolian Democracy in Peril?

My latest piece with PhD Fernando Casal Bertoa at The Diplomat

Presidential elections will take place in Mongolia for the eighth time since the democratic revolution in 1990 on June 9th. In the weeks leading to these elections political stakes have been higher than ever, Political polarization has been coupled with court rulings, presidential decrees, party splits and also mergers. As explained in this article, all this has put Mongolia’s rather institutionalized party system in an unprecedented state of instability which, if not checked, might lead to the unexpected collapse of democracy in the country. As Mongolians know well, the current form of government was not even a must. 

Historically, Mongolia never had a President until the figure was introduced in the aftermath of the 1990 revolution. Still, Punsalmaagiin Ochirbat, former Chairman of the Presidium of the People’s Great Khural (as the Communist parliament was named) and first Mongolian President was appointed by parliament. It was only two years later that the new Constitution, after long and hard discussions, decided to have the Head of State popularly elected. This way Ochirbat was re- elected President with 60 percent of the votes on June 6th, 1993. We revisit here not only the problems popular presidential elections have posed for Mongolian politics in the past but also the reasons why the current situation is not surprising. 

Ever since the American-based Spanish scholar Juan Linz published his seminal The Perils of Presidentialism (1990), academics have showcased the problems popular presidential elections might entail. In a recent policy paper published by the Friedrich Ebert Stiftung, another Spanish scholar – although this time British-based – warns about the perils popular presidential elections entail. There he shows that, among other issues, popular presidential elections might lead to party de-institutionalization, party system fragmentation, and polarization.

Read the full article from here 

The Price of Limiting Power

A new post at Verfassungsblog

On 18 April 2021, Mongolia’s political landscape was hit by an unexpected event: President Battulga Khaltmaa issued an official decree in which he suggested to dissolve Mongolia’s 100-year-old ruling party, the Mongolian People’s Party (MPP). What appears to be a political problem at first glance, points to a deeper crisis of Mongolia’s constitutional democracy. Not only the scope of Presidential powers, but also the so called National Security Council (NSC) and Constitutional Court are in urgent need of reform. I argue that this deeper crisis consists of institutional conflicts between the President (who has been elected from the main opposition party) on the one side, and the ruling party and prime minister on the other side.

Back to Political Volatility

Until 1990, Mongolia had been a communist one-party regime under the MPP for 70 years. It was only in 1990 that the transition to democracy came along with a transition to a multi-party system with free and fair elections. Since then, Mongolia has been led by 17 different governments, making it one of the most politically volatile countries in the region. Despite this tumultuous history, the country managed to successfully organize parliamentary elections last June, in the midst of the COVID-19 pandemic. The result was a landslide victory for the ruling MPP which retained its super-majority in the country’s unicameral parliament. The MPP chairman and incumbent Prime Minister, Khurelsukh Ukhnaa, was re-elected for a second term. It seemed like Mongolia might experience a rare period of political stability.

Read full article from here

The Constitutional Court and Gridlock in Mongolian Democracy

By Bat-Orgil Altankhuyag and Marissa J. Smith

(A blog post at @ Mongolia Focus)

As covered by Mongolia Focus, the Mongolian government made significant changes to the Constitution in 2019. This was the second time that changes have been made since the Democratic Constitution was adopted in 1992.

Even though there is a consensus among politicians and scholars in Mongolia that the new amendments can lead to positive change in the political system in Mongolia, their ratification is part of an ongoing project of political reform on the part of dominant forces in the Mongolian People’s Party and this has also led to some inevitable institutional conflicts. One of them is the current debate on whether or not the current president is allowed to run again for the upcoming presidential election. Scholars and politicians have different opinions on this issue. The Constitutional Court is set to make a final judgment on it on Friday (April 16, 2021).

Parliament(arianism) vs. President(ialism)

Driven by the Mongolian People’s Party, which holds a supermajority in Parliament, the main point of the new amendments was to move from a semi-presidential system to a parliamentarian system, or at least to substantially check the powers of the president. The new amendments even include the provision that Presidential powers be limited to those in the Constitution (§33.4) (though the Law on the Presidency itself remains to be changed or repealed). The transition from Prime Minister Khurelsukh to Prime Minister Oyun-Erdene and a revamped Cabinet proceeded in late January/early February almost without a hitch in accordance with the new amendments, as President Battulga punctually confirmed of all of the nominees. But more recently the President has fought back against the trimming back of his powers by utilizing his veto powers on legislation passed by the Parliament, making submissions (including in person) to the Constitutional Court, and vetoing and otherwise influencing the nomination of new members of the Constitutional Court.

Even though there is currently a double crisis of health and economy due to the Covid pandemic in Mongolia, it seems like politicians have been quite focused on the question of whether Battulga can run for reelection or not. One of the main scholars who actively participated in the development of the recent Constitutional amendments was Professor Munkhsaikhan Odonkhuu from the National University of Mongolia, who writes that “with the establishment of a single term presidency, whether current and former presidents can run again is not clear.” According to the recent Constitutional amendment, a citizen who has reached 50 years old can be a president only once. In the original draft of the amendment, this clause would have been implemented after 2025. However, the Parliament made a change on this date and made it to 25 May 2020. Interestingly, the General Secretariat of President, Enkhbold Zandaakhuu (a long time Democratic Party power in his own right, Speaker of the Parliament from 2012 to 2016 and head of the DP from 2014 to 2016) suggested this change (see also this source).
Influencing the Constitutional Court: Nominations, Vetoed Nominations, Submissions, Submissions in Person

Many people have been questioning whether or not the Constitutional Court can make professional and independent decisions, and the Court has been making various questionable decisions for the last 30 years of democracy in Mongolia. For example, in 2016 the Constitutional Court decided that the mixed electoral system that was used in the 2012 parliamentary election is unconstitutional (the decision may be read at It is extremely hard to justify this decision unless the court made this decision for political purposes, i.e. to benefit the current majority in Parliament, i.e. the Mongolian People’s Party. (See the recent presentation by Professor Gerelt-Od Erdenebileg, here starting at the 1 hour, 34 minute mark.)

According to Article 65 of the Constitution (in place since 1992 and not part of either the amendments of 1999-2000): The Mongolian Constitutional Court has nine members. To keep balance in the Court reflecting distribution of power among the different branches of government, three members are nominated by the Parliament, three members are nominated by the President, three members are nominated by the Supreme Court, and then the Great Khural (Parliament) appoints them for six years.

The six-year terms of the current two members nominated by the Supreme Court (Deed Shuukh, not to be confused with the Tsets, the Constitutional Court) have already expired. Because of the expiration of the terms of two justices, the Parliament appointed J. Erdenebulgan and dismissed Sh. Tsogtoo on March 26, 2021 (it is unclear why they are not being appointed by the Supreme Court, but current matters of judicial independence are numerous and they deserve at least one separate post). The General Secretary of the President’s Office, U. Shijir, stated that this sudden appointment was due to politicians’ action in order to influence the Constitutional Court’s decision. President Battulga vetoed the decision and the Parliament discussed it, and ultimately Sh. Tsogtoo was nominated (rather than Battulga’s requested D. Solongo), and now the Democratic Party MPs have raised complaints about the ethics of another justice, D. Odbayar, the former chairman who sexually assaulted a South Korean flight attendant – two years ago.

The President’s official representative, attorney B. Gunbileg, is arguing that there is no restriction regarding the current president’s right to run for the election. He also stated that the ruling party is trying to influence the decision-making of the Constitutional Court by changing the members. There is some conflicting information in media as to whether the Court has made initial meetings (Baga suudliin khuraldaan or Meeting of Small Chambers) or not because of the third KhUN Party’s sole MP’s petition on the issue. Gunbileg also stated that the Constitutional Court declined the Meeting of Small Chambers and scheduled a Meeting of Medium Chambers in the Court. He argued that it is a clear sign of political influence.

In January 2020, President Battulga was joined by all four former Presidents in submitting to the Constitutional Court questioning the constitutionality of the new clause apparently barring reelection. But more recently, the President himself went to the Constitutional Court’s office to open cases regarding new laws on the judicial sector (which are necessary to fully implement some of the new Constitutional amendments) after Parliament overrode Battulga’s veto of the new Law on Courts. This is an entirely new precedent because a previous president has never visited the Constitutional Court himself (all four presidents have been men) and the Constitutional Court has never taken a whole law draft as a petition. According to the Law on the Constitutional Court, Article 10, submissions by the President must be considered by a session of the Court. A. Byambajargal, Professor of Law at the National University of Mongolia stated that the president is trying to influence the constitutional court’s decision through his actions.

In general, the Mongolian Democratic Constitution of 1992 has been open to various conflicting explanations. The Court that should make the final judgment on the Constitution became a highly politicized organization. We can argue that in its current form and context the Constitutional Court can have the function of gridlock in the Mongolian political system or democracy in general. This gridlock will likely continue unless there are significant changes in the Constitution itself.


                                                                                                                        Судалгааны тайлан

Монгол Улс хоёр том авторитар дэглэмтэй улсуудын голд ардчилсан дэглэмд амжилттай шилжиж чадсан нь онцгой тохиолдол юм. Энэхүү шилжилтийг амжилттай явуулахад улс төрийн намууд чухал үүрэг гүйцэтгэснийг монголын ардчиллын талаарх судалгаа шинжилгээнүүдэд онцолсоор ирсэн. Зөвхөн монгол ч биш шинээр ардчилалд шилжсэн Латин Америк, Ази төдийгүй дэлхий даяар энэхүү шилжилтийг хийхэд улс төрийн намууд чухал үүрэгтэй оролцжээ. Монгол улс Ардчиллын индексээр 6.5 оноогоор 62 дугаар байрыг эзэлж байна (Economic Intelligence Unit, 2020). Улс төрийн нам хэмээх инстүүц ардчилсан улс төрд хамгийн гол тоглогч юм. Үүнийг судлаач Шатшнайдер (1942) ‘Улс төрийн намууд орчин үеийн ардчиллыг бий болгосон. Иймд орчин цагийн ардчиллыг намуудгүйгээр төсөөлөшгүй’ гэж хэлсэн байдаг. Ардчилсан оронд төрийн эрх мэдэлд хүрэх замаар аливаа улс төр, эдийн засаг, нийгмийн бодлого хэрэгжүүлэх гол суваг нь улс төрийн намууд байдаг. Энэ утгаараа Монгол Улсад цаашид ардчилал тогтвортой төлөвших эсэх нь намын системийн тогтвортой байдлаас ихээхэн хамаарч байна. 

Намын системийн инстүүчлэл нь эрүүл ардчилал төлөвших нэг гол нөхцөл болдог. Монгол Улс ардчилсан тогтолцоонд амжилттай шилжихэд ихээхэн чухал үүрэг гүйцэтгэсэн хүчин зүйлүүдийн тоонд улс төрийн намууд зүй ёсоор тооцогддог. Түүнчлэн намууд ардчиллыг нураахад ч голлох үүрэгтэй байж болохыг судлаачид тэмдэглэж байна. Ялангуяа экстрим, популист улс төрийн намууд ардчиллын инстүүцүүдийг нураах, ухраах хүчин зүйл ч болж чаддаг гэдгийг манайхтай цуг шилжилт хийсэн Унгарын жишээ харуулсан. Дэлхийд намын системийн инстүүчлэлийн талаарх судалгаанууд олноор гарч, ойлголт, агуулга төдийгүй хэмжигдэхүүнүүдийн хувьд ч улам боловсронгуй болж, хөгжсөөр байна. Тэр дундаа шинээр ардчилалд шилжсэн орнууд дахь намын системийн тогтвортой байдлыг хэмжих зорилготой судалгаанууд олон гарсан. 

1995 онд Скотт Мейнвэринг, Тимоти Скалли нар “Ардчилсан инстүүцүүдийг байгуулах нь: Латин Америк дахь намын системүүд” нэртэй бүтээлдээ намын системийн инстүүчлэл хэмээх ойлголтыг анх танилцуулж, Латин Америкийн 12 орны намын системийг шинжилж үзсэн байдаг. Үүнээс хойш шинээр ардчилалд шилжсэн орнууд тэр дундаа хуучин коммунист орнууд дахь намын системийн инстүүчлэлийг шинжилсэн олон төрлийн судалгаа хийгджээ. Энэ дотроос Аурель Круасонт, Филлип Волкел нар 2010 онд Зүүн ба Зүүн Өмнөд Азийн ардчилсан орнууд дахь намын системийн инстүүчлэлийг харьцуулан шинжлэхдээ монголын жишээг анх удаагаа багтаасан юм. Бид энэхүү судалгаанд монгол дахь намын системийн инстүүчлэлийг олон намын тогтолцоонд шилжсэн үе буюу 1990 оноос хойших УИХ-ын ээлжит сонгуулиудаар үечлэн авч үзлээ. Эхний хэсэгт намын систем, намын системийн инстүүчлэлийн талаарх ойлголт ба түүний хэмжигдэхүүнүүдийг тайлбарлана. Харин хоёрдугаар хэсэгт Монгол дахь намын системийн үүсэл хөгжил ба намын системийн инстүүчлэлийг хэмжсэнээ танилцуулна.

Судалгааны тайланг татах

Mongolia’s Dance with Democracy: Some Steps Back and Some Forward

My new article is on the with Prof Fernando Casal Bertoa

Last Wednesday, Mongolia held its 8th parliamentary elections since the democratization of the country in 1990. However, these were the first ones to take place amidst a pandemic.

Notwithstanding fears among important sectors of the population and some institutions, including the president who had called for postponing the contest, almost three-quarters of the population turned out to vote with great normality.

The post-communist Mongolian People’s Party (MPP), which had already gained a constitutional majority at the last 2016 parliamentary elections, won again by a landslide.

The party acquired 62 of the 76 seats in parliament, while the main opposition party, the liberal-conservative Democratic Party (DP), won just 11. The other three seats went to an independent candidate and two social-democratic parties. Thirteen 13 of the 76 seats went to female candidates, the highest number since the first democratic elections 30 years ago.

On the one hand, MPP’s victory was favored by the good management of the pandemic. Despite Mongolia’s proximity to China, MPP has managed to keep the number of infections low with just 219 cases, all of them coming from abroad. No one died from the virus in the country. This, in comparison with other more economically developed countries such as the US, UK, or Italy, has been considered an enormous success.

Please read from this link

Хэнийг сонгохгүй байсан дээр вэ

Жич: Би энд баян хүнийг үзэн ядах тухай эсвэл бизнес хийх нь буруу гэж огт яриагүй болно. 

Сонгууль дөхөж байгаа энэ үед сонгогчид бидэнд тулгардаг нэг том асуудал бий. Тэр нь хэнийг сонгох вэ гэдэг асуулт юм. Энэ бол маш хэцүү асуулт. Энэ хэцүү асуултад хариулахын өмнө нэг амархан асуултад хариулчих хэрэгтэй. Тэр нь хэнийг сонгохгүй вэ гэдэг асуулт юм. Энэ асуултад би хувь сонгогчын хувьд удаан тунгааж бодсоны эцэст маш хялбархан хариулт оллоо. “Баян хүнийг л бүү сонго” 

Хүн баяжих хоёр сонголт байдаг. Нэгт. хууль ёсны замаар баяжиж болно. Хоёрт. Хууль бус замаар баяжиж болно. Хууль ёсны замаар баяжих арга тийм ч олон биш. Сугалаанд хожиж болно л доо. Спорт, урлагаар ч хөрөнгөжсөн хүмүүс ч бий. Гэхдээ Монголд тийм хүн олон биш. Эцсийн дүндээ ямар нэгэн бизнес хийх л гэсэн зам үлдэж байгаа юм. Монголд бизнес хийдэггүй мөртлөө баян хүмүүс олон бий. Тэднийг хараахан баригдаагүй байгаа хулгайчид гээд л ойлгочих. Ер нь төрийн албаны цалин хөлсөөр хөрөнгөжих боломжтой юу? Бас Төрийн бус байгууллагаар? Тэгэхээр энгийн логик гарна. Бизнес хийгээгүй баяжсан хүнийг зүгээр л бүү сонго. Тэд зүгээр л УИХ гишүүний халдашгүй байдал гэсэн нуувчинд орох гээд зүтгээд байгаа юм. Бизнесээр баяжсан хүмүүсийг бас л сонгохгүй хэрэггүй. Надад зургаан шалтгаан байна. 

Нэгт. Нобелийн шагналт Эдийн засагч Пол Кругманы “Улс орон бол компани биш” гэх алдартай нийтлэл байдаг. Уг нийтлэлд улс орны эдийн засаг, компанийн санхүүг удирдах хоёр бол тэмээ, ямаа шиг ялгаатай гээд улс орны эдийн засгийг удирдахдаа компаниа удирдаж байгаа юм шиг хандаад дампууруулах нь олонтаа гэжээ. Гол нь сэтгэлгээний асар том ялгаа бий. Кругман бизнесийн удирдлагууд гадаад худалдаа, ажлын байр бий болгох, гадаадын хөрөнгө оруулалт, гадаад худалдааны баланс гээд макро эдийн засгийн олон ойлголтууд дээр бизнесийнхээ өнцгөөс хараад бурууддаг тэр мэтгэжээ. Дэлгэрэнгүйг эндээс уншаарай. 

Хоёрт. Бизнесмен-улстөрчдийг ашиг сонирхлын зөрчил үргэлж л дагалдаж байдаг. Үүний сонгодог жишээ нь ЖДҮ-ийн хулгай. Ашиг сонирхлын зөрчил хөнгөлттэй зээл, концесс, лиценз гээд олон төрлөөр илэрдэг. Гэхдээ хамгийн хортой нь өөрийнхөө компанидаа зориулж хууль батлуулах. Харамсалтай нь аль хууль хэний компанид зориулагдав гэдгийг бид мэдэлгүй өнгөрдөг. Ер нь Монголчуудын уламжлалт төрийн албаны философи бол “Төрийн хар хүн” гэх ойлголт юм. Төрийн хар хүн гэдэг ойлголт нь тэр хүн зөвхөн төрийн ажил л хийдэг өөр зүйл хийдэггүй гэдэг утга илэрхийлдэг. Энэ нэр томъёо нь миний таамаглаж байгаагаар XX зууны Богд Жавзандамба хаан ширээнд сууснаар маш олон лам нар төрийн албан тушаалд томилогдож төрийн шар хүмүүс олширсонтой холбоотойгоор гарч ирсэн. Орчин үед бол бизнесгүй төрийн албан хаагчийг төрийн хар хүн гэж тодорхойлж болмоор санагдаад байгаа юм. 

Гуравт. УИХ бол юун түрүүн төлөөллийн байгууллага юм. Өөрөөр хэлбэл иргэдийн олонхийг нь төлөөлж чадах, тэдний асуудал зовлонг нь ойлгодог хүмүүс байх учиртай. Гэтэл биднийг төлөөлөл гээд байгаа одоогийн УИХ гишүүдийг харвал зөвхөн хөрөнгөтэй 0.01 хувийн төлөөлөл сууж байна (Хөрөнгө орлогын мэдүүлгээс нь харна уу). Жишээлбэл УИХ гишүүдийн хүүхдүүдийн 95 хувь нь хувийн, өндөр төлбөртэй сургуульд сурдаг (Эндээс харна уу). Тэгэхээр шийдвэр гаргагч нарт улсын дунд сургуулийг сайжруулах хөшүүрэг (incentive) байх уу? Эдийн засагч Алберт Хиршманы “Exit, voice, and Loyalty” бүтээлдээ энэ хөшүүргийн тухай бичсэн байдаг. Товчхон танилцуулбал хүн аливаа байгууллагаас үйлчилгээ авахад асуудал, бэрхшээлтэй тулвал гарах, эсвэл дуу хоолойгоо хүргэх гэсэн хоёр үндсэн сонголт хийдэг гэнэ. Өөр сонголтууд байвал тэднийхээс шууд л гарчихна (exit), сонголтгүй бол дуу хоолойгоо (voice) илэрхийлдэг. Ийм л учраас УИХ гишүүн хэрэглэгчийнхээ хувьд улсын эмнэлэгээр үйлчлүүлдэггүй, хүүхэд нь улсын сургуульд сурдаггүй учраас тэдэнд боловсрол, эрүүл мэндийн тогтолцоог бодитоор өөрчлөхийг хүсдэггүй юм.

Дөрөвт. Улс орон бол компани биш гэж дээр дурдсан. Сүүлийн арван жилд манай улсын хууль тогтоох байгууллага бараг компанийн ТУЗ шиг ажилладаг болчихлоо. Нүүрс, зэс, алтны хэдэн уурхай тойрсон асуудлуудыг л хамгийн ихээр ярьдаг, хэлэлцдэг, хэрэлддэг, наймаалцдаг. “Нүүрсний бүгд найрамдах улс” гэж хэлж болно. Үүнийг тод жишээ нь Ашигт малтмалын тухай хууль 2009 оноос хойш 250 гаруй удаа өөрчлөгдсөн гэдэг. Бараг манай УИХ-ын ажил бол ганцхан “Ашигт малтмалын хуулийг өөрчлөх” гээд үндсэн хууль дээрээ биччихмээр. Гэтэл УИХ гишүүд иргэдийн аюулгүй байдал, байгаль орчны доройтол, төрийн албаны чадавхи гэх мэт амин чухал асуудлуудыг хэлэлцэх дургүй. Та анзаарсан бол зарим хуулийн төсөл УИХ чуулган бүрийн хэлэлцэх асуудлын жагсаалтад ордог боловч хэзээ ч хэлэлцдэггүй. Яагаад гэвэл тэдний бизнес-улс төрийн ашгийн эрэмбэд таарахгүй байгаа юм. 

Тав. Бизнес-улстөрчдийн бас нэг онцлог бол сонгуулийн кампанит ажлын санхүүжилтыг хувиасаа гаргадаг. Тэдний сонгуульд зарцуулж буй 2-3 тэрбумыг филантропи гэж бодож байна уу? Гэтэл УИХ гишүүн бол төсөв захиран зарцуулагч биш (УИХ гишүүний мөнгө гээд гажиг бий л дээ). Тийм ч учраас УИХ гишүүд давхар дээл өмсөх гээд зүтгэдэг гэж би боддог. Мэдээж 76 сайдтай байх боломжгүй учраас засгийн газар хэд хэдэн удаа өөрчлөгддөг. Засаг солигдох болгонд би л дараагийн ээлжнийнхэн хоолондоо орох гэж байна л гэж хардаг (Засгийн газрын дундаж нас дөнгөж 1,5 жил гэдгийг санаарай). 

Зургаа. УИХ бол хууль тогтоох байгууллага. Хууль тогтооно гэдэг бол хуулийн төсөл дээр ажиллана гэсэн. УИХ гишүүний ажлын байрны тодорхойлолтыг бичье гэвэл бичиг баримт боловсруулах гэдэг ажил хамгийн түрүүнд орно. Товчхондоо бичиг цаасны ажил. Гэтэл бидний сонгосон хууль тогтоогч нарын олонхи нь хуулийн төсөл дээр нягт, нямбай ажиллах нь бүү хэл хуулийн төслийг уншдаг ч үгүй гэдгийг УИХ тамгын газарт ажиллаж байсан хүн хэлж байсан. Бидний таньдаг зарим гишүүд бүр хуралдаа ч суудаггүй. Бизнесээ хийгээд завгүй яваа нэгнийг улс төрд оруулж зовоогоод байгаа хэрэг. 

Эцэст нь хэлэхэд хүүхдээ Американ скүүлд сургадаг, өвдөхөөрөө Солонгост эмчлүүлдэг, утаанаар Сингапурт өвөлждөг хүмүүс таныг төлөөлөх хүмүүс яг мөн үү гэдгийг дахиад нэг бодоод үзээрэй. 


The 2018 Internal Democracy Index of Mongolian Political Parties, was based on the quantitative research methodology of the Israel Democracy Institute and conducted by the Defacto Institute in collaboration with the Social and Political Education Center NGO of Mongolia. This year, our team utilized a qualitative method to complement the research methodology.

As of May 2019, we aimed to engage the 32 political parties registered at the Supreme Court of Mongolia. However, only 8 political parties, namely the Civil-Will Green Party (CWGP), Democratic Party (DP), Mongolian Green Party (MGP), Motherland Party (MLP), Mongolian People’s Party (MPP), Mongolian People’s Party (MPRP), National Labour Party (NLP), Truth & Right Party (TRP), agreed to partake in this research. This year, the total score of political parties has increased by comparison to the previous year. The participation of political party members has increased due to the nomination of candidates to upcoming 42nd district re-election. Moreover, 2019 is the Parliamentary pre-election year, it was a unique period in which political parties have begun holding their low- and high-level assemblies. This has significantly impacted the overall index score.

Table: The Internal Democracy Index of Mongolian Political Parties 2019

№ Political Party Index Category

1 Mongolian Green Party 66 Democratic

2 Mongolian People’s Revolutionary Party 66 Democratic

3 Democratic Party 65 Democratic

4 National Labour Party 63 Democratic

5 Mongolian People’s Party 55 Semi-democratic

6 Motherland Party 47 Semi-democratic

7 Truth & Right Party 42 Semi-democratic

8 Civil-Will Green Party 32 Semi-democratic

A political party is a public institution whose activities must be visible to the public under the law. In Mongolia, sources of information for political party members vary. Social media platforms such as Facebook and Twitter are popular methods of information exchange. Traditional communications via mobile phones and e-mail are also favored. For the public, however, finding information on political party internal rules and activities is a challenge. The majority of political parties do not have official websites. The reason for this is the lack of institutional capacities and financial resources in most political parties.

Our research team made a request for the copies of the rules of political parties on May 29th, 2019. The SCM refused on the grounds of Article 12.5 of the General Law on State Registration, which requires a written approval from the legal entity whose information is being requested.
Please find the report here


(Сүүлд хийсэн нэг судалгааныхаа тайланг энд орууллаа.)

Сүүлийн 4 жилд дэлхийн 60 орчим оронд төрийн бус байгууллага (“ТББ”) – тай холбоотой хууль, эрх зүйн зохицуулалтыг өөрчлөх үйл явц тохиожээ. Жишээ нь л гэхэд ОХУ-ын Гадаад агентын тухай, Унгарын Гадаадын дэмжлэгтэй байгууллагуудын ил тод байдлын тухай хуулийг батлав. Зарим оронд хэрэгжээд буй иргэний нийгмийн дуу хоолой, санхүүжилтийг хязгаарлах бодлогууд нь ардчиллаас ухрах үйл явц хэмээн ойлгогдож болохоор байна. Дээрх хуулийн зохицуулалтууд нь ТББ-ыг санхүүгийн эх үүсвэр, хандивлагчийн хувийн мэдээлэл, намын дотоод бичиг баримт зэргийг ил тод зарлахыг шаарддаг. ТББ-ын хөгжил болон түүний бие даасан байдал нь иргэний нийгмийн хувьд төдийгүй улс орны ардчилалд ч туйлын чухал юм. Энэхүү судалгаагаар гадаад орны санхүүжилт нь залуу ардчилсан орнуудын ТББ-ын үйл ажиллагаанд зайлшгүй шаардлагатай гэдгийг илрүүлэв. Иймд уг санхүүгийн эх үүсвэрийг хуулиар хязгаарлах нь ТББ-ын үйл ажиллагааг боох гэсэн оролдлогоос ялгаагүй аж. Уг судалгаагаар бид Монгол дахь ТББ-ын инстүүцийн орчинг Унгар болон Польш улстай харьцуулан шинжилсэн болно.

Судалгааны тайланг эндээс татаж аваарай. 


(Please find my latest analysis)

Around 60 countries have amended their laws and regulations on Non- Governmental Organizations (Hereinafter “NGOs”) during the last four years. For instance, Russia’s Foreign Agent Act, Hungary’s Law on Transparency of Organisations Receiving Foreign Funds, and other policies restraining the operations and funding of NGOs. These restrictions are regarded as evidence of democratic backsliding. Such regulations demand NGOs to disclose their funding sources, private information, and internal documents to governments. The development and independence of NGOs are vital for a civil society and certainly for a democracy. This research paper posits that foreign funding is an inevitable part of fostering civil society and the operations of NGOs in young democratic countries, such as Mongolia, Hungary, and Poland. Hence, tight regulation over foreign sources of NGO funding is highly likely to pose serious constraints. This paper analyzes the institutional environment of NGOs operating in Mongolia in comparison with Hungary and Poland.

Please download  here

Энэтхэгээр аялсан тэмдэглэл

Энэтхэгээр явсан тэмдэглэлээ бичье гэвч амжихгүй удчихлаа. Би аяллын тэмдэглэлийг заавал хөтөлж байя гэж боддог юм. Тэмдэглэл хөтлөхгүй бол аялал өөрөө утгагүй ч юм шиг санагддаг. Яг л зураг авахгүй аялахтай адилхан юм даа. 

Ажлын шугамаар сургалтад суунгаа Энэтхэгийн Мумбайгаар аялах боломж олдсон юм. Энэтхэгийн виз авахын тулд эхлээд онлайнаар анкет бөглөдөг юм билээ. Тэгээд материалуудаа  аваачиж өгөөд хальт ярилцлага хийгээд хэд хоногийн дараа ирж аваарай гэв. Уг нь вэб дээр ажлын 4 хоног гэсэн байсан боловч 2 долоо хоногийн гарна гэлээ. Ер нь Энэтхэгийн элчин дээр виз авах хүсэлтэй монголчууд олон байна лээ. Ялангуяа манай лам нар Энэтхэг рүү олноороо очиж сургалтад суудаг гэнэ. 

Засаглал гэх “шидэт” үг

Засаглал гэх үг сүүлийн үед хаа саагүй харагдах болсныг та анзаарсан байх. Ялангуяа ерөнхийлөгчийн засаглал уу, парламентийн засаглал уу гэх мэтгэлцээн эрчимжсэнтэй холбоотойгоор хүн болгон ярих болжээ. Гэхдээ “засаглал” гэх энэ үгийг олон улсын байгууллагууд моодонд оруулсан юм. Хөгжиж буй манайх шиг орны эдийн засаг, улс төрийн хөгжилтэй холбоотой бүхий л асуудлуудад “засаглал” л ганц шийдэл мэт ойлгогдох болжээ. 

Засаглал гэж юу биш вэ?

Монголчууд бид ерөнхийлөгчийн засаглал, парламентийн засаглал гэж их ярьж, мэтгэлцэх болжээ. Тэгэхээр энэ хоёр үгийг англи хэл рүү хөрвүүлвэл presidential governance, parliamentary governance гэж бууна. Улс төр судлалын ямар ч сурах бичгийг нээгээд харсан ийм нэр томъёо байдаггүй. Харин parliamentary system and presidential system буюу парламентийн тогтолцоо, ерөнхийлөгчийн тогтолцоо гэж нэрлэсэн байгааг харах болно. Нэр томъёоны энэ эндүүрлийг манай үндсэн хуулийн эцэг Б.Чимид (2008) “Төр, нам, эрх зүйн шинэтгэлийн эгзэгтэй асуудлууд” номондоо дурдсан байдаг. Б.Чимид гуай парламентийн, ерөнхийлөгчийн гэх нь засаглал хэлбэр биш бөгөөд энэ нь төрийн удирдлагын хэлбэр гэжээ.